Vol. 2 - Til hamingju með Evrópudaginn!

Á þessum fallega Evrópudegi ættum við að leggja til hliðar ágreiningsmál um Evrópusambandið og minnast þeirra tuttuguogtveggja af þrátíuogfimm skrefum sem Ísland hefur tekið í átt að Evrópusambandinu og allur meginþorri þjóðarinnar hefur getað glaðst yfir. Jóhanna Sigurðardóttir, Bjarni Ben, Steingrímur J., Sigmundur Davíð, Borgarahreyfingin og öll þeirra hirð geta sammælst um það að inngangan í EFTA og svo EES samningurinn voru að sönnu framfaraskref sem rétt er að fagna. En hinir sönnu sigurvegarar Evrópuvæðingarinnar eru almenningur, íslenska þjóðin lítum á nokkur atriði:

Í dag fagna Íslendingar því sem áunnist hefur með milliskrefinu sem EES samningurinn var og er. Með auknu frelsi, hagkvæmni og þeim afleiðingum sem samningurinn hefur haft á íslenskt samfélag síðustu 15 ár.
Í dag fagna Íslendingar almennt og þó einkum minnihlutahópar þeim mannréttindum sem Evrópusambandið tryggir þeim gagnvart ríkisvaldinu.
Í dag fagna trúlausir og trúaðir auknu trúfrelsi, feministar og frjálshyggjumenn faðmast í sínum rétti, stóriðjusinnar fagna frelsi í orkumálum og umhverfissinnar harðri árangursríkri stefnu o.s.frv.
Í dag fagna aldraðir og öryrkjar Evrópusambandinu fyrir þann öryggisventil sem það hefur reynst gagnvart ríkisvaldinu t.d. varðandi öryrkjadóminn.
Í dag fagna stúdentar erlendis þeim fjölbreyttu valmöguleikum og auknu tækifærum sem myndast hafa við val á háskólum í Evrópu með EES samningnum og þeim leiðum sem þeim eru færir varðandi styrki til slíks náms.
Í dag fagna námsmenn á Íslandi samhæfðri stefnu í menntamálum sem gerir þeim kleift að stunda skiptinám og fjarnám og fá það metið á milli landa en auk þess auknum styrkjum á sviði vísinda og rannsókna.
Í dag fagnar launafólk þeim rétti sínum að geta unnið hvar sem er í Evrópu undir sameiginlegri löggjöf.
Í dag fagna okkar fremstu íþróttamenn, sérstaklega í knattspyrnu, handknattleik og körfubolta þeim auknu möguleikum til að spila með fremstu liðum Evrópu og fá borgað fyrir það sem áður giltu strangar reglur um.
Í dag fagna knattspyrnuáhugamenn jafnt innlendrar sem erlendrar knattspyrnu þeim fjölbreytileika sem frjáls för vinnuafls hefur skapað á íþróttina en áður var fjöldi þeirra takmarkaður. Væri Torres í Liverpool, væri Ronaldo í United, væri Fabregas í Arsenal? Sennilega ekki enda fengu þá færri yngri leikmenn tækifæri í erlendu landi. Sama gildir um aðrar íþróttir.
Í dag fagna þeir sem hafa viljað búa og ferðast um Evrópu þeim þægindum sem slíkt hefur skapað. Ekki síður fagna þeir sem eiga erlenda maka fyrir það aukna frelsi sem myndast hefur.
Í dag fagna neytendur þó því skrefi sem stigið hefur verið í fjölbreytara vöruvali og ódýrari kostum jafnt varðandi mat og föt.
Í dag fagnar Sjávarútvegurinn þeim auknu tækifærum og niðurfellingu hafta og tolla sem ávannst með EES samningnum og skapað hefur gríðarleg verðmæti.
Í dag fagna útflytjendur niðurfellingu hafta og tolla fyrir vörur sínar á evrópska efnahagssvæðið og innflytjendur fagna sömuleiðis í hina áttina. Viðskiptalífið, það sem eftir er af því fagnar.
Í dag fögnum við þeim fjölbreytileika sem orðið hefur í íslensku samfélagi t.d. í formi annarrar menningar og erlendra veitingahúsa.
Í dag má einnig fagna auknu öryggi Íslands í gegnum Schengen samstarfið.
Í dag fagna Alþýðusamband Íslands, Viðskiptaráð Íslands, Samtök ferðaþjónustunnar, Samtök iðnaðarins, Samtök verslunar og þjónustu og mörg fleiri hagsmunasamtök þess sem áunnist hefur með Evrópuvæðingu og munu halda áfram að berjast fyrir bættu samfélagi í gegnum inngöngu í ESB.

Í dag er svo sannarlega ástæða til að fagna ofangreindu og mörgu fleiru og sameinast um það sem þegar hefur áunnist - megi sú þróun halda lengi áfram!

Áfram Ísland - Áfram Evrópa!

Til hamingju með Evrópudaginn!

Er lífið ekki dásamlegt?

Hreinar hendur í Múturborginni?

Eftirfarandi pistill birtist á Vefritinu

Formáli
Það er slæmt að vera sjónarmun á eftir í kapphlaupi, en þegar maður er naumlega sigraður í kapphlaupi við tímann í pólitískum samanburði af Jóni Baldvini þá er maður væntanlega á réttri leið (þessi formáli er skrifaður kvöldið 14.mars). Hér hefst ítarlegri pistill um spillingu, Ísland vs Ítalía.


The friars are rich, but the monastery is poor.
- Rino Formica

Ísland er lítið, ungt og óþroskað ,,fullvalda” ríki sem mestan part af sínum líftíma hefur verið vafið inn í bómull stærri velda – hversu oft höfum við ekki heyrt þessa sögu síðustu mánuði. Það tók ekki langan tíma frá því að það fór að hjóla án efnahagslegra og varnarlegra hjálpardekkja Bandaríkjanna áður en það endaði inni í garði nágrannans með gat á hausnum og brotnar framtennur – fulli frjálshyggjufrændinn hafði gleymt að kenna því að bremsa eftir að kennt hafði verið hvernig ætti að fara ógeðslega hratt og var hvergi sjáanlegur þegar þurfti að siga honum á nágrannann sem heimtaði bætur fyrir brotna girðingu og ónýtt beð.

Það góða við það að vera ungur og vitlaus er yfirleitt að mamma bíður heima með kossa sem lækna marbletti og sár og plástra með mynd af Mikka Mús – þá þjónustu hefur hið unga lýðveldi ekki. Það sem það hefur hins vegar, nú þegar það er að þvo sér sjálft um alblóðugt andlitið er reynsla annarra þjóða. Það er engin þörf á því að þylja enn og aftur upp kreppulærdóm annarra ríkja en fyrir þá sem vilja staldra við og hlýða á lærdóm af spillingu annarra landa (sem full þörf virðist vera á), þá kemur hér ein lítil dæmisaga úr raunveruleikanum.

Ítalía Norðursins?

Ég er ekki sérfræðingur í ítalskri stjórnmálasögu, en verð þó að segja að hér virðist margt lykta af sama spillingarfnyknum og ríkti þar í landi í kringum árið 1990 ef frá er skilinn post-fasista fídusinn og að Ísland var komið lengra í einkavæðingunni – á þessari stundu er þó enn margt óljóst. Ítalir þurftu reyndar ekki þjóðargjaldþrot til að kryfja það hvort að spilling væri við lýði í landinu þeirra góða – aðskilnaður dómsvalds (sem langt því frá er heilagt né gallalaust), framkvæmdarvalds og löggjafarvalds er með mun eðlilegri hætti en á Íslandi. (Hér verður ekki farið í alla þá ytri þætti sem einnig eru keimlíkir s.s. áhrif alþjóðavæðingar, umhverfisreglugerða, útlendinga, fjölmenningar og evrópuvæðingar á þjóðríkið, sem stjórnmálamenn virtust óhæfir til að svara líkt og hér.)

Tangentopoli eða múturborgin eins og málið varð þekkt í fjölmiðlum á rætur sínar að rekja til sjálfstæðrar rannsóknar dómsvaldsins undir heitinu ,,hreinar hendur” (e. Mani pulite) á því spillta pólitíska kerfi sem hafði viðgengist í sinni verstu mynd á 9. og byrjun 10. áratugs síðustu aldar. Réttarhöldin sem fram fóru að stærstum hluta á árunum 1992 og 1993 upplýstu um víðtæka spillingu og kerfi mútugreiðslna á milli stjórnmálamanna/flokka og atvinnulífsins. Kerfið gekk í raun út á það að stjórnmálaflokkar skiptu með sér stöðuveitingum hjá ríkinu eftir ákveðnu kerfi sem tryggði að stöðuveitingar svipaði til fylgis, sem leiddi til þess að óhæfir einstaklingar hreiðruðu um sig hjá fyrirtækjum og stofnunum ítalska ríkisins. Á móti högnuðust flokkarnir á persónulegum greiðum við einstaklingana og fyrirtækin.

Kroppað í yfirborðið

Málið átti sér langan og flókinn aðdraganda en náði ákveðnu skriði þegar forstjórinn Mario Chiesa, sem auk þess var í sósíalistaflokknum var handtekinn fyrir að þiggja mútur. Bettino Craxi formaður flokksins lýsti þessu sem einangruðu atviki. Eftir eignaupptöku lögreglunnar og nokkra fangelsisvist má gera ráð fyrir því að tekið hafi sig upp svokallað ,,fuck it attitude” hjá Chiesa sem hóf að greina frá vafasömum tengslum stjórnmálamanna við greiðslur og spillingu m.a. við mafíuna; sem gerði það að verkum að rannsóknin fór á flug, en einkum kom það sér illa fyrir sósíalistaflokkinn og kristilega demókrata (en hinir síðarnefndu höfðu stjórnað Ítalíu samfleytt frá stríðslokum).

Í byrjun apríl 1992 héldu flokkarnir tveir naumlega velli en síðar í sama mánuði voru nokkrir stjórnendur stórfyrirtækja hnepptir í varðhald grunaðir um að hafa mútað til að fá verkefni frá ríkisfyrirtækinu ENI (olíu og gas fyrirtæki) og raunar öðrum einnig. Málið færðist yfir til þingsins þar sem farið var fram á að grunaðir þingmenn yrðu handteknir. Leiðtogar flokkanna höfnuðu spillingu og bentu á hina handteknu sem aftur varð til þess að þeir gáfu út yfirlýsingar um samsekt þeirra. Að lokum náði málið því stigi að við öllum blasti spillingarbælið; vefur sem spunnist hafði milli stórfyrirtækja, ríkisforstjóra og yfir í heim þingmanna og ráðherra – milli 5-6000 einstaklingar úr hinum ýmsu stéttum þjóðfélagsins voru rannsakaðir.

Um miðjan desember þetta sama ár fengu áðurnefndir flokkar tveir svo háðulega útreið í sveitarstjórnarkosningum og daginn eftir var Craxi kvaddur fyrir dóm. Í lok janúar 1993 fór hann fram á að hafin yrði rannsókn á vegum þingsins á fjárreiðum flokkanna en neyddist skömmu síðar til að segja af sér innan flokksins vegna málsins. Um vorið hélt sirkusinn áfram og stjórnmálamennirnir reyndu allar brellurnar í bókinni, þar á meðal um sakaruppgjöf hinna ásökuðu – forseti landsins neitaði hins vegar að skrifa upp á slíkan skrípaleik. Skömmu síðar komst upp um ólöglega sjóði ENI og handtökum fjölgaði.
Þingið neitaði að rjúfa þinghelgi Craxis og þrír ráðherrar sögðu af sér í mótmælaskyni.

Nú var málið komið á það stig að menn fóru að svipta sjálfa sig lífi, þeirra á meðal fyrrum forstjóri ENI. Réttarhöldunum var sjónvarpað og virtir menn dregnir fram í sviðsljósið sem vitni. Craxi sagði í réttlætisskyni við ólöglegar 93 milljónir dala að ,,það gerðu allir” sem reyndist síðan rétt (minnir óneitanlega á orð varaformanns Sjálfstæðisflokksins um að aðrir flokkar ,, hafa komið út úr þessu eins og hvítþvegin bleyjubörn sem hafa ekki komið nálægt neinu”). Það voru þó stjórnarflokkarnir á Ítalíu og einkum mesti valdaflokkur landsins, kristilegir demókratar sem hafði haft völdin (í einskonar þrípóla kerfi frá 1948 sem gekk út á það að einangra kommunista sökum kalda stríðsins) sem kom verst út; enda talinn hafa borið mestu ábyrgðina á meðan yngri og minni flokkar földu sig á bakvið að þeir hefðu ekki getað breytt kerfinu og hafi þurft að lifa af.

Málið var hins vegar ekki úr sögunni því að um vorið árið 1994 voru 80 meðlimir efnahagsbrotalögreglunnar og 300 aðilar úr atvinnulífinu handteknir vegna spillingar og múturmála. Mánuði síðar var sjarmurinn Berlusconi mættur í kosningaham, spilandi sig sem frelsarann sjálfan og hófst þá nýr kafli í spillingarsögu landsins. Sósíalistaflokkurinn og flokkur kristilegra demókrata þurrkuðust út í þáverandi mynd sinni.

Lærdómurinn

Nú væri hægt að fara í langan samanburðarleik sem þó væri skemmtilegri þegar öll kurl eru komin til grafar á Íslandi og ef ítarlegar væri farið í þetta mál á Ítalíu. Benda á sökudólga, hver er í hvaða hlutverki stjórnmálamanna, atvinnulífsins, ríkisfyrirtækjanna og spila sig stóran – jafnvel að spá um fyrir hvernig mál munu þróast (bið samt alla hlutaðeigandi að forðast sjálfsmorð). Það sem kæmi þó að betri notum væri að spyrja spurninga á borð við ,,Hvað hefur gerst í framhaldinu á Ítalíu?” og ,,Hvað getum við lært af því?”.

Þrátt fyrir loforð um hið svokallaða ,,annað lýðveldi” snemma á 10. áratugnum þá er Ítalía ennþá meðal þeirra landa sem verst er stjórnað í Evrópu. Útkoman varð ennþá meiri vindhanapólitík þar sem flokkarnir og lýðræðislega kjörin stjórnvöld hvers tíma halda áfram að missa lögmæti sitt (mismikið auðvitað). Skandalar þar í landi ná allt frá mafíu götunnar (sem reyndar er minni en áður), upp í æðstu embætti stjórnmálanna og einhversstaðar þar á milli var meistaratitill dæmdur af besta knattspyrnuliði landsins og það fellt um deild fyrir dómaramútur, en auðvitað ekki lið Berlusconi. Staðan hefur sem sagt í raun lítið breyst þrátt fyrir að yfirburðir kristilegra demókrata í einskonar þrípólakerfi hafi vikið fyrir tvípólakerfi byggðu á bandalögum hægri og vinstri flokka. Rannsóknin um hinar ,,hreinu hendur” var kjörið tækifæri til siðferðislegrar endurnýjunar en virðist hafa vikið fyrir hagsmunum óviljugra stjórnmálamanna.

Staðreyndin er sú að þrátt fyrir að ákveðnir flokkar, sérstaklega þeir sem voru mest viðriðnir spillinguna hafi hrunið á það einungis við um hluta stéttarinnar, þar sem stór hluti stjórnmálamanna hefur farið í frakka og endurnýjað sig úr flokkum fyrsta lýðveldisins og yfir í annað lýðveldið (með litlum breytingum) í gegnum nýja flokka. Meira að segja sú endurnýjun sem þó varð í formi nýrra stjórnmálamanna hefur ekki leitt til breytinga á siðferðislegri hegðun. Þá hefur spennan aukist á milli dómsvaldsins og stjórnmálastéttarinnar sem lýsir sér einkum útávið í baráttunni milli dómsvaldsins og Berlusconi sem felst í baráttunni gegn sjálfstæði dómsstóla. Það komst í raun á einkennilegt samkomulagsatriði frá miðjum 10. áratugnum og fram á nýtt árþúsund að minnka áhersluna á pólitíska spillingu, einkum frá hægri bandalaginu en einnig hjá því vinstra – með yfirlýsingum um að slíkar rannsóknir dómsvaldsins væru átroðningur yfir á pólitíska sviðið.

Afleiðingarnar af því hversu illa til tókst við upprætinguna á árunum 1992-1994 hefur orðið til þess að ennþá er spilling víðtæk, það sanna emperískar rannsóknir. Þannig hefur spillingarmálum fjölgað og einnig þeim sem eru viðloðnir þau, hámarkið að sjálfsögðu á árunum 1992-1994 en hefur frá 1995-2003 mælst meira en tvöfalt og upp í fjórfalt fleiri en á árunum fyrir 1992. Árið 2003 sýndi könnun einnig að 75% svarenda trúðu því að til að ná samningum við hið opinbera þyrfti bjóðandinn að beita mútum en árið 1995 (skömmu eftir stóru rannsóknina) var hlutfallið 57%, aðrar spurningar leiddu það í ljós að almenningur taldi að ástandið ætti eftir að versna eða standa í stað. En líklega þurfa þeir sem fylgst hafa með ítölskum stjórnmálum síðastliðinn áratug eða tvo engar rannsóknir á því að þar hafi liðist ótrúleg spilling. Velti því nú hver hugsandi maður fyrir sér hvert framhaldið ætti að vera á Íslandi.

Tilvitnunin í upphafi þessa pistils eru orð höfð eftir Rino Formica eins af meðlimum hins spillta sósíalistaflokks og gætu þýðst sem: ,,munkarnir eru ríkir en klaustrið er fátækt” (sem var viðsnúningur frá því sem viðgekkst á miðöldum). Innra með mér leynist lítill samanburðarpúki sem segir að nú væri gott ef að einhver í ákveðnum flokki ,,gengi hreint til verks” og upplýsti almenning um spillingarmál flokksins frá A-Ö, niðurlagið gæti verið: ,,frjálshyggjuaparnir voru ríkir, en dýragarðurinn var fátækur”.

Ást og friður, ykkar Bjarni Þór.

PS. Ekki væri verra ef að ítalska mottóið ,,það er ekki hvað þú veist, heldur hvern þú þekkir” hyrfi úr íslensku atvinnulífi í leiðinni. Þá strax væri ögn lífvænlegra hérlendis fyrir menntað ungt fólk – það er í það minnsta hugmynd að siðferðilegri endurnýjun og einhverstaðar verður hún að hefjast... er ekki sagt að atvinnulífið sé alltaf fyrst á vettvang, ,,er ekki markaður fyrir þessu?”.

Heimildir

David Hine: ,,Political Corruption in Italy”. Í Walter Little & Eduardo Posada. Political Corruption in Europe and Latin America. MacMillan Press. London 1996.

Martin Bull: Italian Politics: Adjustment Under Duress. Polity press. Cambridge 2005

Donnatella Della Porta og Alberto Vannucci: ,,Corruption and anti-coroption: The Political defeat of ,,Clean Hands” in Italy”. Úr tímaritinu West European Politics Vol 30 no 3 (September 2007).

http://proquest.umi.com/pqdweb?index=0&did=1416159241&SrchMode
=1&sid=1&Fmt=3&VInst=PROD&VType=PQD&RQT=
309&VName=PQD&TS=1239581791&clientId=58032

http://proquest.umi.com/pqdweb?index=2&did=933453941&SrchMode=
1&sid=2&Fmt=3&VInst=PROD&VType=PQD&RQT=309&VName=
PQD&TS=1239686703&clientId=58032

http://proquest.umi.com/pqdweb?index=7&did=109632553&SrchMode=1&sid=
2&Fmt=3&VInst=PROD&VType=PQD&RQT=
309&VName=PQD&TS=1239686703&clientId=58032

http://is.wikipedia.org/wiki/Mani_pulite

http://en.wikipedia.org/wiki/Tangentopoli

Er lífið ekki dásamlegt?

Innan við sólarhringur

Það kom eiginlega engin önnur mynd til greina eftir að ég fann þessa... nema kannski þessi eða þessi.

Spá: Obama klárar þetta auðveldlega og fær a.m.k. 338 fulltrúa (minnst 311 - mest 364).

Er lífið ekki dásamlegt?

Nokkrir stuttir

Pólitík: Það var ekki merkilegar ræður sem haldnar voru á Alþingi í gær... usss! Svona röðuðust frummælendur:

Steingrímur var bestur að venju og mér sýndist hann hreinlega á tímabili vera orðinn forsætisráðherra eftir arfa slaka frammistöðu Geir H. Haarde.

Jóhanna var næst best og benti á lausnir á vandamálum og hvað þegar hefur verið gert m.a. annars í hennar málaflokki. Samt sem áður var hún sennilega næst best vegna þess að aðrir voru svo slakir.

Geir H. Haarde var hrikalega líflaus og boðaði áframhaldandi stefnuleysi og má einungis þakka Guðna Ágústsyni og Guðjóni Arnari fyrir hræðilegri ræður.

Guðni Ágústsson lagði ekkert fram og gat varla nefnt nokkuð gott sem hans flokkur lagði fram á 12 árum á meðan hver einasti maður getur bent á 10 atriði fyrir því hvers vegna Framsókn ber stóra ábyrgð á núverandi ástandi. Ef að Lenin tæki völd á Íslandi (sem verður blessunarlega ekki) að þá væri Guðni í hópi fyrstu 10 einstaklinganna sem væri stillt upp við vegg og skotnir.

Guðjón Arnar sagði kannski eitthvað en allir voru löngu búnir að missa einbeitinguna, hvernig er hægt að vera alþingismaður og koma ekki frá sér orðum án þess að hökta 50 sinnum í hverri setningu.

Af öðrum held ég að flestir geti verið sammála um að Össur og Katrín Jakobs báru af, enda ættu flestir aðrir að snúa sér að einhverju öðru en að tala fyrir hönd þjóðarinnar, Ásta Möller WTF???

Efnahagsmál: Hvað er hægt að segja? Best bara að sleppa því. Geir H. Haarde heldur ræðu og það kemur blindbylur og frost yfir Reykjavík - er það ekki eins nálægt raunveruleikanum og hægt verður komist þegar allt er í klessu.

Stjórnmál BNA: Ég horfði á Biden vs Palin í nótt, mögulega voru þær rökræður skemmtilegri en Obama vs McCain. Palin stóð sig betur en menn þorðu a vona en það gerði Biden einnig. Á CNN töldu áhorfendur að Biden hefði verið betri og var munurinn um 15%. Þannig að sennilega hefur Biden haft meiri áhrif á óháða/óákveðna en Palin - nú er staðan þannig að McCain er hreinlega að falla á tíma og þarf einhver alvöru útspil ef ekki á að fjara undan þessu hjá honum endanlega enda um mánuður í kosningar og flest allt á móti honum í augnablikinu.

Hið jákvæða: Þó að menn séu farnir að búa til snörur úr Boss bindunum sínum í bankanum að þá verður alltaf einhver að halda í jákvæðnina. Andfótbolti er á sínum stað og ég lofa á næstu dögum færslu hér sem mun gleðja menn.

Er lífið ekki dásamlegt?

Fyrstu rökræður forsetaefnanna

Það var töluverð spenna í loftinu þegar að fyrstu rökræður McCain og Obama fóru fram í nótt, en Obama hefur verið með ca. 5% forskot í könnunum að undanförnu og því þurfti McCain að eiga gott kvöld til að draga á demókratann eftir þá hræðilega missheppnuðu ákvörðun að setja framboð sitt á frest til að takast á við efnahagsvandann.
Nóttin átti að vera undirlögð utanríkismálum en tæplega helmingur tímans (fyrri hlutans) fór í að ræða efnahagsmál og þar komu þeir báðir frekar illa út, hvorugur gaf skýr svör um hvað þeir myndu gera sem forsetar í núverandi ástandi en samkvæmt skemmtilegum áhorfsmælingum (línurit sem mældi stuðning við frambjóðendur) að þá má segja að Obama hafi verið skárri (sjálfum fannst mér þeir jafnir).
Svo kom að utanríkismálunum, sérgrein McCain en það málefni sem Obama á að vera hve slakastur í. McCain varði rosalegum tíma í að segja hvar hann hafði verið og hvern hann þekkti og að hann væri reiðubúinn til að leiða landið núna, það sem hann virtist hins vegar skorta var þá framtíðarsýn sem kjósendur (samkvæmt línuritinu góða) virðast vilja. Obama náði hins vegar til kjósenda, benti ítrekað á hvernig hann hefði sjálfur greitt atkvæði síðustu átta árið gegn Bush stjórninni og hvernig McCain hefði í 90% tilvika verið sammála Bush og hvernig hann myndi reisa við álit heimsins á Bandaríkjunum auk þess sem hann myndi verja þeim gríðarlega miklu fjármunum sem fara til Íraks beint í Velferðarkerfið. Áhorfsmælingar sýndu ítrekað að jákvæð nálgun Obama á framtíðina og að hann bendlaði McCain við Bush stjórnina virkuðu, en á sama tíma varð McCain pirraður og sakaði Obama um skort á reynslu sem fór ekki vel í áhorfendur - Obama virtist því alltaf hafa yfirhöndina á hinum óháðu og óákveðnu.
Eftir þessar rökræður fóru af stað kannanir þar sem spekingar CNN tjáðu áhorfendum að væru hliðhollar Obama. Í fyrsta lagi hvor stóð sig betur: þar hafði Obama sigur með 15%. Í öðru lagi hvor myndi gera betur í Írak: Þar sem þátttakendur töldu að Obama myndi gera betur þó að naumt væri að mig minnir 2-4% og að lokum hver myndi hafa betri stjórn á efnahagnum: þar vann Obama aftur með 15% mun.
Þannig að af fyrstu viðbrögðum má dæma að Obama hafi haft betur, hann er þar að auki með forskot, er búinn að klára af það sem hann er verstur í og McCain það sem hann er bestur í og næstu rökræður verða milli varaforsetaefnanna þar sem spekingar CNN ýjuðu að slátrun eftir mjög svo mislukkað viðtal Söruh Palin (hér er partur af því) á meðan Biden er sennilega betri í rökræðum en Obama.
Þeir sem misstu af ,,einvíginu" geta séð það hér í bútum (sjá hina bútana fyrir neðan video-ið), en þeir sem vilja örstutta yfirferð um þessar 90 mín bendi ég á að lesa pistil eftir Joseph Stiglitz í Fréttablaði dagsins (Laugardaginn 27.sept) á bls 12. Hér er svo helsti málefnaágreiningurinn.
Svona lítur staðan svo út á landsvísu í augnablikinu.

Er lífið ekki dásamlegt?

Menn að kúka í buxur

Af því að ég var að tala um tilbúning og bull í bandarískum fjölmiðlum í síðustu færslu. Hér er fyrsta flokks hræsni sem ég sá í hinum frábæra þætti Jon Stewart sem vonandi fer sem allra fyrst í loftið á íslensku stöðvunum. Gjörið svo.

Er lífið ekki dásamlegt?

Stjórnmál vestanhafs

Byrjum á American Politics for dummies. Hér er síða með nokkrum af allra einföldustu spurningunum og svörunum um bandarísk stjórnmál - fyrir þá sem vilja vera með en þora ekki að spyrja barnalegra spurninga.

Hér er önnur undirsíða CNN sem tekur fyrir þýðingu hugtaka sem við munum heyra í erlendum fjölmiðlum næstu tvo mánuði. (Dæmi: Purple State er ríki sem sveiflast milli flokkanna í kosningum en er ekki þekkt fyrir að vera annað hvort Demókrata ,,blue state" eð Repúblikana ,,red state")

Það er rétt að benda á tvær síður sem vert er að minna á nú þegar tæpir tveir mánuðir eru í bandarísku forsetakosningarnar. Önnur er Truth-O-Meter sem ég hef áður minnst á og svo er sambærilegur dálkur á vefsíðu CNN sem heitir FactCheck (sjá einnig FactCheck.org). Þessar síður eru hressandi því þær leggja mat á hvort að fullyrðingar frambjóðendanna standist.

Bill Schnider fer yfir stöðu mála eins og hún er í dag varðandi þau ríki sem mest spenna verður um í nóvember. Þá er jafnframt rétt að rifja upp undanfarnar kosningar í Bandaríkjunum og hvernig úrslit hafa fallið.

Hér er skemmtileg nálgun úr þættinum The Campaign Trail sem fór yfir nokkrar fact or fiction fullyrðingar úr nýlegum ræðum á Landsfundi Repúblikana og í lokin yfir í gælunöfn frambjóðenda á yngri árum (How did "Barracuda", "McNasty", "O'Bomber", and "The Dash" get their nicknames?)

Hér er ræða Obama á Landsfundi Demókrata sem hægt er að horfa á eða lesa

Hér er ræða McCain á landsfundi Repúblikana sem hægt er að horfa á eða lesa

Er lífið ekki dásamlegt?